Céline: een Frans verhaal van luxe

In de nasleep van de Tweede Wereldoorlog besluiten Céline Vipiana en haar man Richard een winkel te openen met op maat gemaakte kinderschoenen, in het elfde arrondissement van Parijs. Zo wordt het naar haar genoemde merk Céline geboren. In die tijd is dit laatste herkenbaar aan zijn heel bijzondere logo: een rode olifant getekend door de karikaturist Raymont Peynet, waarvan de miniaturen in de winkel als speelgoed worden uitgedeeld. Het merk kent zo'n groot succes dat het enkele jaren later drie nieuwe boetieks opent.

Een onverwachte inspiratie: het ongeluk dat de identiteit van het Huis vormgaf

In 1960 richt Céline zich geleidelijk op de damesmode, te beginnen met het ontwerpen van schoenmodellen voor volwassenen, en vervolgens lederwaaraccessoires, waaronder handschoenen en tassen. Ook de prêt-à-porter verschijnt met de creatie van stukken die zowel elegant als functioneel zijn.

In 1973, tijdens een licht auto-ongeluk op de Place de l'Étoile, richt Céline Vipiana haar aandacht op de gietijzeren kettingen die de Arc de Triomphe omringen. De schakels van deze kettingen kruisen elkaar en vormen zo een dubbele « C ». Het is een openbaring. Deze eenvoudige schakels belichamen de essentie zelf van Céline. Na toestemming te hebben gevraagd aan de president van de Republiek, besluit de ontwerpster er het logo en het kenmerkende motief van het Huis van te maken. Men vindt het dan terug als monogram op het canvas van de Seau-tas, of als sluiting op de iconische Triomphe-tas.

Een opgeschud artistiek erfgoed

Van haar oprichting tot vandaag blijft Céline verleiden dankzij de tijdloze elegantie van haar collecties. Een waar voorbeeld van Franse luxe. Na het overlijden van haar oprichtster zijn talrijke artistiek directeuren haar opgevolgd. Van Michael Kors tot Phoebe Philo, deze laatsten zetten het door Céline Vipiana nagelaten erfgoed voort via puristische creaties. Onder leiding van Hedi Slimane sinds 2018 neemt Céline een nieuwe wending. Een wind van verfijning waait over dit Huis met een nochtans minimalistische signatuur.

Een artikel van Garance Sarda